۞ امام علی (ع) می فرماید:
هر کس از خود بدگویی و انتقاد کند٬خود را اصلاح کرده و هر کس خودستایی نماید٬ پس به تحقیق خویش را تباه نموده است.

موقعیت شما : صفحه اصلی » رسانه
  • ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۸ - ۹:۳۴
  • 38 بازدید
نقد فیلم« لونه زنبور»
نقد فیلم« لونه زنبور»

نقد فیلم« لونه زنبور»

محمودغلامي جامي


« لونه زنبور» فیلمی با ژانر کمدی داستان دو پسرخاله­ی دزد(صابرو مرتضی) است که با تحویل گرفتن یک جعبه حاوی اسکلت دست فرد قدیمی پر از جواهرات عتیقه، وارد یک قصه بزرگتری می­شوند.

برزو نیک نژاد کارگردان سریال­های تلویزیونی و فیلم سینمایی مانند مجموعه های قبلی خود این فیلم را با ماهیت طنز روی پرده سینما برده است. دراین اثر لحظه­های خلق الساعه­ای در طول داستان که سعی می­کند بیننده را به هرقیمتی با خود همراه کند.

گره فیلم با پنهان شدن جعبه زیور آلات توسط صابر(پژمان جمشیدی) و(مرتضی( محسن کیانی) ایجاد می­شود که تا پایان این دو دنبال آن می­گردند، ولی موفق نمی­شوند آن را به دست آورند.

نویسنده که اتفاقا جزو شخصیت­های اصلی فیلم به شمار می­رود،  سوژه جدیدی را دنبال نکرده است. ازاین دست تم­ها در فیلم­های فراوانی می­توان یافت. شخصیت های قصه تکراری با همان رفتارهایی که در ساخته های قبلی کارگردان مشاهده شده است، وجود دارد. گویا تنها تفاوت با سریال­هایی که نیک نژاد در قاب تلویزیون نشان داده است، عبور از برخی خطوط قرمزهایی است که در صداوسیما است. جایی می­گوید «خانم بیا بغل من» و هنگام آزادی از زندان و برخورد با چند موزیسینی که در حاشیه خیابان می­نوازند می گوید:« فکر کنم موسیقی آزاد شده است!»

فیلم گره های کوچک دیگری دارد، و لی گره مهم دیگری یعنی قتل پدر صابر(فرید سجادی حسینی) رقم می­خورد که نه تنها باز نمی شود که به راحتی صابر از کنار افرادی که در قاتل بدن مشکوکند، می­گذرد. صابر حتی از مرگ پدر چندان غمگین نیست.

تشبیه پاسگاه نیروی انتظامی به «لونه زنبور» به نظر می­رسد که نام اصلی فیلم است همانندی خوبی نیست. این همه همکاری ناجا در فرایند ساخت آن نوعی نمک نشناسی به ایشان است

اخبار مشابه

پاسخ دادن

ایمیل شما منتشر نمی شود. فیلدهای ضروری را کامل کنید. *

*