نقد فیلم« لونه زنبور»

دسته: سواد رسانه ای
بدون دیدگاه
یکشنبه - ۱۸ شهریور ۱۳۹۷

« لونه زنبور» فیلمی با ژانر کمدی داستان دو پسرخاله­ی دزد(صابرو مرتضی) است که با تحویل گرفتن یک جعبه حاوی اسکلت دست فرد قدیمی پر از جواهرات عتیقه، وارد یک قصه بزرگتری می­شوند.

برزو نیک نژاد کارگردان سریال­های تلویزیونی و فیلم سینمایی مانند مجموعه های قبلی خود این فیلم را با ماهیت طنز روی پرده سینما برده است. دراین اثر لحظه­های خلق الساعه­ای در طول داستان که سعی می­کند بیننده را به هرقیمتی با خود همراه کند.

گره فیلم با پنهان شدن جعبه زیور آلات توسط صابر(پژمان جمشیدی) و(مرتضی( محسن کیانی) ایجاد می­شود که تا پایان این دو دنبال آن می­گردند، ولی موفق نمی­شوند آن را به دست آورند.

نویسنده که اتفاقا جزو شخصیت­های اصلی فیلم به شمار می­رود،  سوژه جدیدی را دنبال نکرده است. ازاین دست تم­ها در فیلم­های فراوانی می­توان یافت. شخصیت های قصه تکراری با همان رفتارهایی که در ساخته های قبلی کارگردان مشاهده شده است، وجود دارد. گویا تنها تفاوت با سریال­هایی که نیک نژاد در قاب تلویزیون نشان داده است، عبور از برخی خطوط قرمزهایی است که در صداوسیما است. جایی می­گوید «خانم بیا بغل من» و هنگام آزادی از زندان و برخورد با چند موزیسینی که در حاشیه خیابان می­نوازند می گوید:« فکر کنم موسیقی آزاد شده است!»

فیلم گره های کوچک دیگری دارد، و لی گره مهم دیگری یعنی قتل پدر صابر(فرید سجادی حسینی) رقم می­خورد که نه تنها باز نمی شود که به راحتی صابر از کنار افرادی که در قاتل بدن مشکوکند، می­گذرد. صابر حتی از مرگ پدر چندان غمگین نیست.

تشبیه پاسگاه نیروی انتظامی به «لونه زنبور» به نظر می­رسد که نام اصلی فیلم است همانندی خوبی نیست. این همه همکاری ناجا در فرایند ساخت آن نوعی نمک نشناسی به ایشان است

 

محمودغلامی جامی


نوشته شده توسط:modirs - 453 مطلب
پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
بازدید: 24
برچسب ها:
دیدگاه ها